ESiNTiLERiM
Cumartesi, Mart 11, 2006
ENDİŞE
Anlamıyorum... Ne yaşadım ben bu kadar?.. Gecelerimi uykusuz, günlerimi bazen anlamsız kılacak, düşünmekten başımı ağrıtacak kadar?.. Çoğu zaman ne düşündüğümü bile hatırlamıyorum, ama hep bir endişe akıntısı dolanıyor beynimin içinde.. Dönüp bakıyorum, ANLAMAK İÇİN.. Ne yaptım ben de böyle hayatım tepetaklak olmuş gibi hissediyorum?.. Küçücüklüğümden bu yana saat onu vurdu mu yatan ben, neden geceleri beynimdeki o endişe akıntısıyla didişip, sabahları zor buluyorum?.. Yardım et bana Tanrım; uykularımı istiyorum!
6 Comments:
hayırlı olsun.
Ege mıkırdanarak yorganın altına girdiğinde de uyuyamıyor musun? Kollarımızı sana açmış bizleri düşünerekte mi? Hayat herzaman mükemmel gitmeyebilir... endişelenmek olağan, hayat karmaşık...sevgilerine sarıl ama gerçek sevgilerine; iyi gelir:))
Bazen daha fazladır herşey,
bir eşikten atlar insan,
yüzüne bakmak istemez yaşamın,
o kadar azalmıştır anlam...
o zaman hemen git
radyoyu aç bir şarkı tut,
ya da bi kitap oku mutlaka iyi geliyor...
ya da balkona çık
bağır bağırabildiğin kadar...
zehir dışarı atmadan yürek yıkanmıyor...
ama fazla da üzülme hayat geçiyor...
hem çok zor,
hem de çok kısa bir macera ömür,
ömür imtehanla geçiyor...
tam ege mıkırdanırken bi ses çıkıyor bazen ,sonra ege uyanıyor ve gidiyor..bazen tam rüyalarımda sizleri görürken gök gürlemeye başlıyor..biliyorum geçecek..ama ne zaman?..
Can kız; bilesin ki o senin uyku uğramaz gecelerinde İstanbul'un Çengelköy'ünde, üç katlı, kibrit kutusu bir evde nice can var sana duada olan. Kimi ellerini göğe kaldırıp yakararak, kimi kıvrılıp yattığı minderde mırıl mırıl yaparak dua ediyor senin için. Bizi unutma, aklına getir, biz seni hiç unutmadık. Hoşgeldin...
Uzun uzun baka kaldığım ve çok etkilendiğim bir resim...bunu sana söylemek istemiştim, meğer sırası şimdi imiş.
Yorum Gönder
<< Ana Sayfa